DJEGJA E FLAMURIT QE ME VEND!

Shkruan: Shqiptar Oseku




Krerët ndërkombëtarë e shqiptarë të Kosovës u kujtuan t'i qortojnë Plisat pse dogjën flamurin e IRJM-së (Ish Repubikës jugosllave të Maqedonisë), duke e quajtur atë "të papërgjegjshme"; por s'bëzanë fare për pasivitetin e vet kundrejt "Enciklopedisë së Maqedonisë". E çuditshme kjo, do të thoja: sekush e kupton që ky pasivitet i tyre qe shkaku i djegjes. Kur s'veprojnë institucionet, vepron rruga; ky është neni 1 i ligjit të pashkruar në Kosovë, qysh nga vitet 1980.

Athua ku banuakan kritikët politikisht korrektë, që e paskan harruar këtë?! Sa të përgjegjshëm janë ata vetë, pikë së pari?

Le t'ia nisim nga e para. Djegja e flamujve nuk është e pëlqyeshme si hobi. Por do ti, ajo zakonisht as ushtrohet si e tillë. Zakonisht, djegia e flamujve e ka një shkas, rëndom politik e/a social. Flamuri sovjetik digjej shpesh në protestat perëndimore, p.sh. më 1985 në Nju Jork gjatë protestave kundër pushtimit të Afganistanit. Në SHBA, djegia e flamurit madje u mbrojt me ligj në lëndën Teksasi vs Xhohnsonit (1989), si shprehje e mendimit të lirë, në kuadër të Shtojcës së Parë të Kushtetutës. Flamuri jugafrikan është djegur rregullisht në protestat globale kundër apartheidit. Pra, për atë që s'e dinte: Plisat nuk e kanë patentin për këtë lloj protesti.

Edhe gjykimi i pastajmë se a qe me vend a jo djegja e një flamuri, rëndom është politik. Sovjetët e quanin krejt të pavend djegjen e flamurit të tyre më 1985 në Nju Jork, meqë ata në Afganistan kishin hyrë "me kërkesë të qeverisë", e veç sa për të ofruar "ndihmë vëllazërore". Tjerët, ndërkaq, mendonin ndryshe.

Në të njëjtën mënyrë, qeverisë së IRJM-së, si mund të pritej, i ka mbetur hatri nga djegja e flamurit. Sipas saj, kur një institucion shtetëror, siç është ASHAM-i, i quan shqiptarët "njerëz të malit" që "i kanë zbuar", pale kë se: "maqedonasit" (?) prej shtëpive të veta, kjo nuk është shkas për djegje flamujsh. Unë për vete dyshoj se, për qeverinë e IRJM-së, shkas nuk ofron as sabotimi i Marrëveshjes së Ohrit. As zvarritjet e ligjit për gjuhët. As sllavizimi i Nënë Terezës, përndjekja e ish-ushtarëve të UÇK-së, e diskriminimi i pandalur politik e socio-ekonomik i shqiptarëve në të gjitha fushat e jetës. Them se ca qeveritarë sllavë në IRJM, do të lëndoheshin nga cenimi i flamurit, edhe po të na zbonin vërtet maleve, ashtu si projektojnë nëpër librat e vet. Janë të ndjeshëm qerratenjtë, s'ke ç'u bën.

Por tjerët, ndërkaq, mundet që mendojnë ndryshe. Në kushtet kur institucionet e shtetit të IRJM-së janë të kolonizuara me mendësi antishqiptare. Kur seksione të tëra të këtyre institucioneve e shikojnë veten si armë në luftën për sllavizim të Maqedonisë. E kur ato mundohen në të gjitha format - shpesh me sukses, nën symbylljen e qëllimtë të bashkësisë ndërkombëtare - t'u bishtërojnë reformave demokratike. Atëhere djegja e flamurit të IRJM-së është jo vetëm e arsyeshme, por akt i nëmur qytetërues!




Natyrisht, unë do të parapëlqeja reagime krejt tjera. Ja p.sh., do të më pëlqente më fort sikur pjesëtarët shqiptarët të qeverisë së IRJM-së të kishin dhënë dorëheqjen, apo të paktën një ultimatum - dmth një afat kohor - për të njëjtën. Do të më pëlqente edhe më fort sikur dikush, kushdoqoftë, të ushtronte kallëzim penal kundër ASHAM-it për nxitje të urrejtjes etnike; ky nen ekziston në Ligjin penal të IRJM-së, e kallëzimin mund ta ushtrojë çdo qytetar në çdo stacion të policisë (meqë ra fjala, kjo mundësi nuk është preskribuar ende). Që të mos fjalos fare se sa do të më pëlqente sikur të kishin reaguar qeveritë në Tiranë e në Prishtinë, p.sh. duke thirrur në bisedë të veçantë pranë MPJ-së ambasadorin e/të ngarkuar me punë të IRJM-së.

Në anën tjetër, pse t'u numërojmë gjynahet vetëm tanëve? Absolutisht më së shumti do të më pëlqente, dhe absolutisht më e drejta do të ishte, sikur të kishin reaguar misionet e OSBE-së dhe BE-së. Tekefundit, ishin ato - e jo Tirana apo Prishtina - që ndërmjetësuan marrëveshjen e Ohrit pas luftimeve më 2001: ato janë garanti, he mos qofshin, që do të duhej të kujdesen të mos ndodhin fare abuzime si ky i "enciklopedisë". Pasi, që thua ti, janë ato që e mbajnë IRJM-në me bukë të gojës. Por, siç u pa (sërish) kësaj radhe; siç është parë gjatë zvarritjes së Marrëveshjes së Ohrit që nga 2001-ta; tevona siç po shihet përditë në Kosovë: bashkësia ndërkombëtare ka standarde të dyfishta në Ballkan. Sllavët i shan, por i shpërblen. E shqiptarëve u premton, e i skajon diku pas dere.

E tashti, kur të mbështesin për muri kësisoj. Kur ata që i lyp vendi as bëzajnë, as bëjnë diçka, kundër poshtërimit të radhës. Normalisht që do të reagojë qytetari i thjeshtë. Me tërë respektin për vlerat demokratike, që rrofshin e qofshin, por ato do promovuar edhe gjetiu e jo vetëm tek ne: mua më vje keq vetëm që s'isha aty i pranishëm me Plisat, për t'ia vënë flakën dora vetë flamurit të IRJM-së.

Nëse Plisat bënë gabim. Nëse paskan ekzistuar vërtetë rrugë tjera. Atëhere pyetjen që do shtruar krerëve ndërkombëtarë e atyre shqiptarë është si vijon.

Çka bëtë ju zotrote, për ta trasuar atë rrugë?

Cila është përgjegjësia juaj personale, që sot shqiptarëve u përmendin sërish malet, si në kohë të Pashiçit e të Millosheviçit? Cila është përgjegjësia juaj që në Ballkan po digjen flamujt sërish?

Dhe, e treta, e vërteta: ç'keni ndërmend të bëni, që kjo të mos përsëritet më?

Meqë jemi te gjërat që na pëlqejnë. Do të më pëlqente shumë të dëgjoja një përgjegje të saktë në këto pyetje. Mirëpo, kam frikë që edhe kjo dëshirë do të paloset në raftin e pluhurosur të dëshirave afatgjata, skaj liberalizimit të vizave, e bashkimit kombëtar. Prandaj, deri atëhere, po dal ta blej një shkrepës të re; për çdo rast, se s'i dihet dreqit. Them se ky është veprim goxha konkret e i realizueshëm, qysh në brezin e parë. Dhe plotësisht legal, së paku konform atij nenit të lashtë nr 1 të ligjit të pashkruar.[img][/img]